Spotkanie odbyło się 17 lutego (wtorek) o godz. 18.00 w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, dotyczyło tego, w jaki sposób architektura kształtuje relacje społeczne oraz wpływa na jakość życia wspólnot.
Rozmowa dotyczyła roli przestrzeni wspólnych: edukacyjnych, handlowych, lokalnych centrów kultury, zielonych terenów w budowaniu lokalnych społeczności. Osiedla w PRL powstawały z niezbędną infrastrukturą, normatyw urbanistyczny regulował liczbę żłobków, szkół i przedszkoli na liczbę mieszkańców. Oczywiście budowa pawilonów, szkół często była opóźniona, okrojona i spóźniona względem potrzeb. Dzisiaj jednak osiedla mieszkaniowe powstają bez tych wymogów i w znacznym stopniu korzystają z dostępnych już miejsc i budynków. Jakie wymogi powinniśmy stawiać architekturze więzi społecznych dzisiaj? Gdzie i w jaki sposób powinna powstawać? Jak zawiązują się w takich przestrzeniach wspólnoty? Debatowaliśmy nad odpowiedzialnością samorządów, instytucji i projektantów w inicjowaniu i animowaniu przestrzeni więzi społecznych, a także znaczeniem architektury w budowaniu inkluzywnych, otwartych i odpornych społecznie miast.
Artur Celiński („Architektura-murator”)
Kacper Kępiński (NIAiU)
Muzeum Manggha
Michał Wiśniewski (Fundacja Instytut Architektury)
