Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 1

Szerokie uprawnienia samorządów w monarchii habsburskiej sprawiły, że Kraków już pod koniec XIX wieku miał własną sieć szkół, z czasem rozbudowywaną. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Kraków, w odróżnieniu od  miast dawnego zaboru rosyjskiego, nie potrzebował wielu nowych placówek oświatowych. Dopiero w drugiej połowie lat 30. zaczęto rozbudowywać istniejące już jednostki i dobudowywać do nich sale sportowe. Pierwsza nowa szkoła powstała dopiero w 1938 roku na terenie Grzegórzek, gdzie dekadę wcześniej władze Krakowa wykupiły rozległy teren i podjęły starania o budowę nowej dzielnicy mieszkaniowej. Projekt szkoły przygotował pracujący dla magistratu Marian Rice. Przed wybuchem wojny wybudowano jedno czterokondygnacyjne skrzydło planowanego większego założenia oraz przewiązkę mieszczącą salę gimnastyczną. Podłużny budynek ustawiono w linii północ–południe, od wschodu dostawiono przewiązkę wraz z salą gimnastyczną. Budynek wyróżniają szerokie pasy okien w elewacji wschodniej doświetlające sale dydaktyczne. Od zachodu umieszczono wąskie okna doświetlające korytarze. Pomiędzy oknami znajdują się pasy z ceramiki.

Do rozbudowy szkoły przystąpiono w połowie lat 50. W przeznaczonym pierwotnie dla 400 osób budynku, w ramach trzech zmian uczyło się wówczas 900 dzieci. Trudne warunki wymusiły szybką rozbudowę. Projekt opracowali Zdzisław Gołąb i Wacław Głowacki z Miastoprojektu Kraków. W 1957 roku, po zachodniej stronie, umieszczono prostopadle do pierwotnego budynku nowe podłużne skrzydło, którego rzut poszerzono na zakończeniu, nadając mu kształt litery „L”. Podpiwniczony gmach obejmuje cztery kondygnacje naziemne. W elewacjach zastosowano identyczne, gęsto rozstawione, pionowe okna. Architektura nowego skrzydła swobodnie nawiązuje do pierwotnego projektu. Na początku lat 70. nowe skrzydło powiększono o dobudowaną od północy salę gimnastyczną zaprojektowaną przez Jerzego Chronowskiego.